Laat ik allereerst beginnen met te vertellen hoe ontzettend ik me doodschaam voor het feit dat dit blog toch zeker een week of vier offline is geweest. Echt, u zou het schaamrood op mijn kaken eens live moeten aanschouwen.
En dan boodschap twee: als je geen zin hebt om dit hele verhaal te lezen en gewoon mijn oude, vertrouwde blogposts weer wil zien, ga dan maar vast naar www.nenz.net. Da’s mijn nieuwe domein ja. Ik maak dit nog even af, dan zie ik je straks daar.

Oké, en dan nu voor de leeskeesjes die verbaasd in de rondte kijken en verwacht hadden om het hysterische nenz.web-log.nl aan te treffen. What happened? Wel, in een notendop: web-log.nl, het domein waarop ik mijn blog meer dan zes jaar geleden zo zorgvuldig heb opgebouwd, kondigde aan alle blogs te moeten verhuizen omdat zij van een Typepad-systeem over zouden stappen op WordPress-systeem (noodgedwongen, zo heb ik me laten vertellen). Nu is mijn blog in de afgelopen zes jaar zo ongeveer elk jaar wel een keer verhuisd en toen heb ik nooit verhuiskaartjes moeten versturen. Je merkte er gewoon niks van. Een enkele keer was de banner veranderd of moest je even wennen aan een nieuw beheersysteem aan de achterkant. Echter, dat mijn blog nu vier hele weken offline zou gaan, dat had ik – en ik denk web-log zelf ook, niet kunnen bevroeden.

Een klein drama dus. Daarom besloot ik in de tussentijd mijn hele blog zelf maar te verhuizen naar een nieuw domein: www.nenz.net. Dat deed ik afgelopen donderdag, na veel gesoebat. Zul je altijd zien dat je twee dagen later wél ineens je oude blog weer teruggeworpen krijgt. Maar goed, zoals u kunt zien als u hier een beetje rondkijkt: het is niet wat het geweest was. Sterker nog: toen ik het voor het eerst zag, riep ik gefrustreerd naar mijn geliefde dat iemand mijn blog had gekopieerd en op een foeilelijk domein had gegooid. Toen pas kwam ik erachter dat dit is wat nenz.web-log.nl ooit was… mijn hart huilt.

Het is een beetje alsof je je kind afgeeft bij de babysitter en het pas na vier ellendige weken van slapeloze nachten waarin je teken nog leven krijgt ineens weer terugziet, maar dan met scheef afgeknipt haar en rare kleren aan, waardoor je het niet meer herkent. Daarentegen heb ik nooit kinderen gehad, dus ik kan ernaast zitten qua dramatiek.

Web-log heeft verklaard dat er nog heel veel moet gebeuren, qua verhuisperikelen, dus hopelijk wordt een en ander aan schade nog hersteld. In de tussentijd ga ik nenz.net verder uitbouwen tot een fijn domein met de inhoud die je van nenz.web-log.nl gewend bent, maar dan nog flitsender uiteraard (want nu ben ik vastbesloten om web-log.nl een poepie te laten ruiken, dat moge duidelijk zijn). En heb je in de tussentijd vragen, opmerkingen of goede raad? Dan kun je me altijd een berichtje sturen via Facebook of Twitter. En ik hoop natuurlijk vurig dat je me komt lezen op www.nenz.net.

Spread the love!

Eigenlijk roept elke vakantie wel dat heerlijke gevoel van onthaasten op, daar is het immers vakantie voor. Maar in Parijs hangt er iets bijzonders in de lucht, het gevoel van pure levenslust. 'Joie de vivre', zoals de Fransen dat ook wel noemen. Eenmaal weer terug in Nederland stond ik in een lange rij bij de buurtsuper met het gezicht van een oorwurm en vroeg ik mij af: hoe houd je die onvervalste Parijse kunst van het lekker leven vast? En hoe integreer je die in jouw dagelijks leven, dans le Pays-bas? Ofwel: hoe worden we allemaal van die Bon Vivants, pure levensgenieters? Een paar tips:

Wandel, slenter, loop… zo veel mogelijk

Er zijn maar weinig Parijzenaren met een auto en bussen of trams zie je ook amper (ik kan me überhaupt niet herinneren dat ik een tram door Parijs heb zien rijden). Als je van de ene kant van de stad naar de andere moet, pak je de metro, maar ook dan zijn er hele stukken die je alsnog te voet moet afleggen. Als je al moe wordt van de gedachte kan ik je uit je droom helpen: in Parijs is het léuk om rond te wandelen. Want iedereen doet het en overal gebeurt wel wat en is wat moois te zien. Lopen is daar ook niet simpelweg van A naar B komen, maar echt rustig slenteren en goed om je heen kijken, je ogen de kost geven. Zo zie je ontzettend veel; natuurlijk veel meer dan wanneer je jezelf zou (laten) vervoeren per auto. Onderweg hoppen de Parijzenaren even binnen bij een patisserie om macarons te scoren, strijken ze even neer op een terrasje, kopen ze alvast verse groente voor het avondeten of schieten ze een boetiekje in.

Pluk de dag: leef op terrasjes

De Fransen zijn noitoire terrasbezetters, weer of geen weer. Zoek op Google foto's van Parijs en je ziet de kenmerkende troittoirs vol terrasjes, waar mensen zowel in de zomer genieten van hun glaajse vin, maar zeker ook in koudere jaargetijden als de herfst of winter. Gewoon lekker dik aankleden, neerploffen, een chocolat chaud bestellen en je ogen flink de kost geven.Het leuke van terrashangen is niet alleen dat je veel ziet (mensen kijken!), maar ook dat het helpt om even lekker te onthaasten. Je neemt echt even tijd voor jezelf om rustig te zitten, een drankje te drinken en verder helemaal niets.

Always dress up

Je zult niet snel een Parijzenaar in zijn bankhangkloffie aantreffen op straat. Nee, zelfs als ze er op hun comfortabelst bijlopen, is dat nog stijlvol. Een jurkje met ballerina's heb je immers net zo makkelijk aangeschoten als je favoriete joggingbroek, non? Overigens las ik vroeger weleens dat het in Parijs not done zou zijn om in streetwear en op je gympen rond te wandelen, omdat de fashion er sjiek de friemel is, maar dat valt echt reuze mee. Ik zag genoeg mensen rondlopen op hippe Nike's, comfy Allstars en in baggy jeans. Het is trouwens wel een grappig contrast tussen de straten van Parijs en die van een willekeurige grote stad in Nederland dat de Birkenstock daar totáál niet is doorgedrongen (favoriete schoeisel nummer 1 van Nederlanders in de zomer). Zodra je iemand op Birkies rond ziet lopen, weet je eigenlijk al dat het een Hollandaise is. De Parisiennes kiezen toch liever voor ballerina's en platte sandaaltjes. Dress happy, feel happy: het werkt!

Eten is er om langzaam van te genieten

Oprah heeft weleens een hele uitzending gewijd aan het boek 'Why French Women Don't Get Fat'; een boek over hoe er in een land met een volvette cuisine (romige sauzen, boterige croissants, gebakjes vol suiker, flessen vol wijn) toch zo veel slanke dames kunnen leven. Hét geheim van de Francaises zou zijn dat ze vooral de tijd nemen voor hun maaltijden en overal van genieten. Ban het fastfood, maar wees tegelijkertijd niet bang om langzaam een modervette, knapperige croissant op te peuzelen, want gosh, het is het waard (ik dacht altijd dat een croissant een croissant was, tot ik er één at in Parijs). Kortom: geniet met volle teugen van al het lekkers dat het leven te bieden heeft (letterlijk).

Drink thee

Parijs staat nou niet bepaald bekend om het feit dat je er zulke goeie koffie zou kunnen krijgen… over het algemeen is de koffie er nogal, ehm, desastreus. Dan mogen wij de heer maar even op onze blote knietjes danken dat Douwe Egberts een Nederlands bedrijf is. Omdat koffie (met dank aan Starbucks-slurpende celebs) in dit tijdperk vooral ook heel hip is, komen er gelukkig ook steeds meer frisse koffietentjes bij in Parijs. Maar maak niet de fout om in een bistro un café te bestellen, want na een eerste slok verstart je mond op dusdanige wijze dat je nooit meer kunt glimlachen. Thee; daar zijn de Fransen gelukkig wél heel goed in. En daar nemen ze dan ook uitgebreid de tijd voor, met een complete theeceremonie met heerlijke thee du maison en taartjes & koekjes. Bij voorkeur bij Ladurée, naturellement. Neem je voor om vaker rustig ergens thee te gaan drinken dan gehaast een koffie-to-go achterover te slaan en geniet ervan.

Boulangerie in plaats van supermarché

Het is zo makkelijk: al je boodschappies doen op één plek, namelijk bij de supermarkt. En toch gaat er niets boven het brood van de bakker, de reine claudes en cherrytomaatjes van de groentejuwelier, de grote bossen munt en koriander van de markt en de verse visjes van de visboer. Want de specialist heeft toch altijd net wat lekkerder producten. Bovendien is het zó leuk: gewapend met een grote mand rondslenteren op de markt, alles voelen, ruiken proeven en met de grootste zorg uitkiezen. En je ontdekt nog eens wat (terwijl de supermarkt toch wel altijd hetzelfde heeft). Dan toch maar wat vaker naar de marché?

H&M strikte voor komend najaar Donatella Versace voor een complete low-budget collectie waar naar verluidt ook woonaccessoires bij zullen zitten. Maar, ik ben dan toch meer van de eclectische, kleurrijke en sophisticated prints van een ander familiebedrijf slash modehuis uit het land van de pasta's: die van Missoni. Zij hangen dan wel niet in de Hennes (ondanks mijn vele smeekbeden richting hemelpoort), maar doen wel iets soortgelijks met de Amerikaanse keten Target. Target is een soort Amerikaanse Makro, maar dan nog veel groter en veel diverser, die eerder al designers strikte als Mulberry, Rodarte en Zac Posen.

De collectie die Missoni voor Target ontwierp, beslaat maar liefst 400 verschillende producten, allemaal voor spotprijsjes. Van rompertjes tot aan schoenen, trolleys, de beroemde sjaals, lange handschoenen, kussens, koffiekopjes, plaids, handtassen, kimono-jasjes, hoodies, sokken, regenlaarzen en zelfs – pronkstuk der pronkstukken – een echte Missoni-fiets. O en dan hadden we de tuinset nog niet gehad. Wat is 'zucht' in het Italiaans?

 
Zomer in Nederland? Muhahaha! Ik sla alvast wat handschoenen en sjaals in, want mijn moderadar slaat 'herfst' aan.

Missoni x Target is vanaf 13 september verkrijgbaar via target.com en bij Target-winkels in Amerika. Heb je geen kennis in Amerika of Amerikaanse postbus, dan zit er helaas niets anders op dan dag en nacht over eBay te waken. Laat nu die Italiaanse zucht maar weer horen.

Als je denkt: "er is hier iets anders, maar wát?", kan ik je nu uit de staat van verwarring helpen: het is de header. Je weet wel: die grote afbeelding helemaal bovenaan dit blog. Want na toch een paar jaar de NEnzpaper te hebben 'gedrukt', vond ik het tijd geworden voor een frisse, nieuwe welkomstmat (want zo zie ik de functie van mijn header) voor nenz.web-log.nl. Ik zou nu het liefst een heel indrukwekkend verhaal opvoeren over een vlaag van inspiratie die bij een heldere maan tot mij kwam, of een wilde perzik met de beeltenis van de Heilige Maagd Maria die tot mij sprak, maar zo ging het allemaal niet: het was heel veel piekeren, heel veel pielen in Photoshop, héél veel concepten weggooien (wist u dat ik de boel eerst in de vorm van een patisserie wilde gieten? Ik weet niet wat mij bezielde) en vervolgens maar besluiten het zo simpel & clean mogelijk te houden en het ding gewoon online te gooien. 

Aldus de werking van een af en toe bijna verlammend perfectionisme in een notendop.

Maar natuurlijk zijn alle op- en aanmerkingen van harte welkom, ook inhoudelijk (maar please be kind, want ik stop mijn hart en ziel in dit plekje op het web). Misschien is er iets waar je meer over zou willen lezen. Misschien is er iets waar je gíerend gek van wordt. Vertel op, want het helpt alleen maar om er hier een nog happier place van te maken.

En dan ook nog een nieuwtje: ik hoop heel binnenkort mijn hele blog te kunnen verhuizen naar een eigenste domein. Dus dat je niet meer punt web streepje log in hoeft te tikken. Yes! Maar daar houd ik je natuurlijk van op de hoogte. Ik hoop dat je straks met me meeverhuist!

"It's the little things and the joy they bring" zong India.Arie op de begintune van haar tweede album. Of, om het dichter bij huis te zoeken, "Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen", as quoted van Saskia & Serge. Waar beiden (en ik ook) maar mee willen zeggen: geluk zit vaak niet in grote dingen, maar in het alledaagse. En als je de kleine geluksmomenten kunt herkennen en waarderen, is er altijd genoeg om blij over te zijn.

Het Tumblr-blog Just Little Things waar ik toevallig een keer op terechtkwam toen ik een afbeelding zocht, is wat dat betreft één groot feest. Sinds december 2010 post het anonieme brein achter dit blog grote, kleurige vlakken online met daarin steeds één specifiek 'iets' dat een glimlach op je gezicht brengt. Van tijdschriften aantreffen op je deurmat tot aan het geluid van frisdrank die in een glas wordt gegoten. En wat dacht je van foto's van je ouders van toen ze jong waren, of een volle koelkast na het boodschappen doen? Allemaal van die kleine dingen waar we zo enorm van kunnen genieten. Een heerlijke cheer-me-up dus, dat blog.

Zie Saskia & Serge maar niet na te neuriën na een bezoekje aan Just Little Things. Go go go en get yourself happy!

Toeristische trekpleisters zijn leuk, maar wat ik altijd het liefst doe in een ander land is gewoon een beetje rondslenteren door de straatjes en het dagelijks leven in me opnemen. In Parijs heb je niets meer nodig dan je camera en een stel schoenen waarop je een flink eind kunt lopen (wel een béétje fashion-fähig naturellement, we willen niet de toerist uithangen). En je ogen. Want er valt zo veel moois te zien.

Tijdens het slenteren kwam ik de leukste plekjes om te shoppen en te eten (niet geheel toevallig twee van mijn favoriete hobby's!) tegen. Hieronder een paar adresjes in Parijs die ik met je wil delen, omdat ze zéker de moeite waard zijn om tijdens het flaneren even binnen te wippen. Al is het alleen maar om wat van die heerlijke onvervalste Franse joie de vivre mee te pikken.

Manoush

75 Rue Vieille du Temple

Mocht ik ooit heelheel rijk worden, dan zal ik mij alleen nog maar in jurkjes van Manoush hullen. Want elk kledingstuk van dit – beetje prijzige – Franse merk is een waar feestje. Pompoms, glitters, ruches, stroken, kleur en suikerzoete prints: je kunt niet anders dan hier heel erg blij van worden. Niet bepaald less is more dus (maar ja: ze zeggen dan ook weleens 'less is bore'), maar o wat een fijn gypset-stijltje (Manoush betekent 'zigeuner' in het Frans)! Hier móet je gewoon even gekeken hebben (en een frivool jurkje gepast hebben, als je durft).

Princess Crêpe

3 Rue des Ecouffes

Ik ga nu even vloeken in de kerk, maar ik ben niet zo'n supergrote fan van crêpes. Echter, toen ik op de site van David Lebovitz, Parijs-kenner, las over een roze, kawaii crêperie waar Japanse meisjes in klederdracht crêpes serveren, wist ik dat ik daar heen moest. Op laatste dag van onze Parijs-trip togen we 's ochtends naar Princess Crêpe voor een ontbijtje, maar die bleek dicht tot 13:00. Merde! Nu moet ik bekennen dat de aanblik van de plastic versies van de crêpes in de etalage alleen al genoeg waren om me misselijk te maken, dus misschien was het maar goed ook dat we daarna ons heil moesten zoeken bij een geweldige Joodse bakkerij in de Marais (zo geweldig dat een bejaarde man voor me in de rij voor 62 euro aan brood afrekende). Toch ga ik ze een keer uitproberen, die princessenpannenkoeken. Dan maar aan de Rennie.

Kusmi Tea

42 Rue Vieille du Temple

 Je kunt Parijs simpelweg niet verlaten zonder eerst thee ingeslagen te hebben, want veel van de lekkerste thee ter wereld komt er vandaan. Ik ben groot fan van de thee (en de blikken!) van Kusmi, dus was het winkeltje van Kusmi Tea voor mij een waar walhalla (noem me een barbaar, maar daar kan geen theeplukkerij tegenop!). We kochten er thee met chocolade-mint-smaak, die heerlijk zacht en helemaal niet superzoet is en een blikje 'LOV is Zen' organische thee. Mijn moeder, bij thuiskomst: "Je hebt toch wel die shopping bag gekocht hè? Wat, NEnz, heb je níet die shopper gekocht?!"

Uah

62 Rue de l'Arbre Sec

Zul je altijd zien: als je op zoek bent naar iets in het bijzonder, kom je onderweg de leukste dingen tegen. Zo liepen we op een middag spontaan tegen Uah aan; een Japans winkeltje waar het één groot feest is voor liefhebbers van de 'Bento-box'. Je kent dat vast wel: de Japanse kunst der broodtrommeltjes. Moeders in Japan maken ware kunstwerken van de sushi's en snacks in de lunchtrommeltjes van hun kroost, als teken van hun liefde. Zo kun je met wat restjes uit de groentela, een velletje nori en een schaar een compleet stripboek nabootsen.

Bij Uah vind je vlaggetjes, prikkertjes, wikkels met dierenprint en andere superkawaii spulletjes om je bento-box op te leuken, maar bijvoorbeeld ook grappige vormpjes waarmee je een doodgewoon ei omtovert tot een manga-figuur. Helemaal leuk: de gehaakte knuffeltjes van Ketty Sean die ze er verkopen. En beneden (enge trap!) vind je allerlei Japanse boeken en tijdschriften.

Lollipops

2 Rue Rosiers

Samen met mijn tante (die net zoveel van Missoni-sjaals, thee en kettinkjes van Les Nereides houdt als ik; sterker nog, die me daaraan verslaafd heeft gemaakt) had ik al eens een filiaal van het Franse merk Lollipops in Den Haag leeggeroofd. Het was mijn eerste kennismaking met het merk en ik vond het dan ook jammer toen ik van de eigenaren hoorde dat de winkel – het enige filiaal in Nederland – gesloten zou worden. Mijn verbazing was dan ook net zo groot als mijn enthousiasme toen ik op een avond met vriendlief door de straten van Parijs slenterde na een intiem diner voor twee en om de hoek bij ons hotel een Lollipops-winkel aantrof. Omdat je nooit weet bij de Parijzenaren of hun toko's open of gesloten zijn (en zelfs als de openingstijden in grote letters op de deur staan, kan het nog weleens gebeuren dat je door klantonvriendelijke, kettingrokende verkoopsters nul op rekest wordt gegeven – zoals geschiedde bij het winkeltje van Les Nereides waar ik héél graag naar binnen wilde), wist ik dus ook niet of de winkel óóit nog geopend zou zijn. Vijf minuten voordat we uit Parijs vertrokken checkte ik het nog maar eens en alle winkelgoden bleken mij gunstig gezind: ze waren open! Ik heb meteen de ballerina's uit de etalage gekocht (met Indiaantjes) en rende even later weer terug naar binnen omdat ik een paar regenlaarzen had gezien dat ik ook nog wilde hebben. En mijn geliefde maar sjouwen met mijn schoenen, over de metrostations…

Nog meer leuke adresjes in Parijs:

Diwali (3 Rue Jacques Cœur): een schatkamer aan sieraden en sjaals, allemaal met een boho-chique tintje. 

Colette (213 Rue Saint-Honoré): grote winkel voor hipkippen met alles van dure designerkleding tot aan een complete beautybar, een buttload aan geurkaarsen, boeken, vriendschapsarmbandjes, kauwgom, lomography-camera's en gadgets. Ook leuk om beneden te lunchen in de Water Bar, alwaar we een club sandwich kregen met een berg verse groentechips en een Daft Punk-cola. 

Le Petit Marché (9 Rue Béarn): als je écht gezellig wilt dineren zoals de Parijzenaren, strijk je neer bij dit kleine leuke tentje in de buurt van Place des Vosges. We zaten er op een schuin aflopend troittor, elleboog aan elleboog met druk kwebbelende en rokende Fransozen, op ongemakkelijke bistrostoeltjes aan veel te krappe tafeltjes, met om ons heen niet-Engels sprekende serveersters. Parijzer dan dat kan niet! Bestel er de millefeuille avec thon cru als die nog op de kaart staat. Yum!

iYo (14 Rue Joubert): niet gegeten maar wel bewonderd en het zag er heel goed uit. Een keten van gezond Japans fastfood (met leuk logo met Japans poppetje). Sushi, pad thai, gebakken rijst en groenterolletjes. Waarom hebben we dit niet in Nederland?

Shakespeare & Company (37 Rue Bûcherie): de meest wonderlijke boekwinkel ter wereld. Lees meer over mijn visite à Shakespeare and Co in deze blogpost.

Foto 1 door Jennifer Causey, foto van de Kusmi-theeblikken door Design Muse, overige foto's gemaakt door mij (of mon amour).

Mijn moeder noemt mij 'de wandelende reclamezuil van Ladurée' en ja: het mag inderdaad een wonder heten als u nog niet doodmoe bent geworden van mijn lofzangen omtrent de beroemde patisserie uit Parijs. Maar ondanks dat mij van mijn eerste Parijsje de macarons nog het meest waren bijgebleven (twee jaar lang kon ik teren op de herinnering alleen al), had ik er nooit echt met de derrière neergestreken voor een volledige Ladurée-experience. U moet weten: bij Ladurée kun je bij binnenkomst links in de rij gaan staan voor de counter met heerlijkheden (want geloof me: er is een rij) en rechts om de theesalon te betreden. Tijdens mijn eerste trip naar Parijs was ik zó overdonderd door de aanblik van macarons in het wild – in al hun glorieuze tinten -, het prachtige pand van Ladurée en de totale ambiance dat ik helemaal vergeten was dat je er ook kon gaan zitten (en zo op ingenieuze wijze servetten en suikerzakjes mee kon jatten).

Voor ons tweede Parijsje sloten mon amour en ik een deal: ik zou meegaan naar het-restaurant-waar-hij-altijd-al-eens-had-willen-eten van Claude Colliot, en ik zou hem meesleuren naar Ladurée voor thee en een taartje. Uiteindelijk streken we neer bij de vestiging aan de Rue Bonaparte in het 6e arrondissement (trouwens een superleuk stukje Parijs, met allemaal grappige boetiekjes en niet ver bij Shakespeare & Company vandaan); volgens sommigen de mooiste boetiek van Ladurée (in ieder geval die met het mooiste uithangbord!). Uiteraard was ik voor de gelegenheid uitgedost met Vivienne Westwood-bandana met macaron-print in het haar (als ik er voor ga, ga ik er ook vol voor – in alle nerderigheid). De zeer vriendelijke serveerster die ons hielp, dirigeerde ons naar een plekje in de salon: een soort serre die historie en chique oude dames die op zondag komen brunchen uitademde. Ik plofte op een bankje dat gecapitonneerd was met een barokke stof, afgezet met een soort pompoms; vriendlief mocht plaatsnemen in een vreemdsoortige vlinderstoel van leer. Echt zo'n stoel waarop ze in oorlogsfilms die zich afspelen in de tropen op een veranda een sigaret roken, onderwijl vuurvliegjes kijkend. De muren waren versierd met prints van tropische voorstellingen; pauwen, vogels, palmbomen, dat soort werk. Thee en taartjes werden geserveerd op wit servies met een dikke zachtroze, mintgroene of babyblauwe rand, afgezet met een dun gouden randje. Alles paste perfect bij elkaar.

Ik bestelde een Ispahan en vroeg de serveerster hoe je dat uitspreekt – daar was ik namelijk altijd al benieuwd naar. "Ies-pa-hàn", was daarop haar antwoord. "It's the best sold pastry from Ladurée", vertelde ze me. En na een eerste hap begreep ik meteen waarom: een Ispahan is een gebakje bestaande uit een grote macaron met rozensmaak, met daartussen een crème van lychee en verse frambozen. Bovenop een eetbaar rozenblaadje en een niet-eetbaar kartonnen logo van Ladurée (door schade en schande wijzer van geworden). Goddelijk. Mon amour – die niet zo'n zoetekauw is- bestelde een éclair met citroen en basilicum en liet alleen een tevreden gebrom horen. Beide dronken we een huisgemaakte thé glacé; lekker frisse, échte ijsthee.

De dag tevoren had ik trouwens bij de Ladurée aan de Rue Royale een réligieuse gekocht: een taartje in de vorm van een kathedraal (vandaar de naam), gemaakt van gestapelde soezen gevuld met een soort room en bekleed met glazuur. Ik koos de smaak 'violette': viooltjes dus. Toen vriendlief en ik onze Ladurée-tasjes het hotel binnensmokkelden, riep de garcon - die even buiten stond te paffen – enthousiast naar ons: "Ahh, pour moi?" onderwijl naar de tasjes grijpend. "Non, non, pour moi!" gilde ik daarop (iets te hard) terug, snel de lift in vluchtend. Gehuld in badjas heb ik mijn religieuse op mijn hotelbed langzaam op zitten eten.

Theedrinken bij Ladurée is absoluut een ervaring die ik je zal aanraden als je net als ik houdt van het hele ritueel van theedrinken en de aanblik van kunstige taartjes. Let wel: Ladurée is aan de prijs. Een klein taartje in de salon kost gemiddeld 9 euro. En ga je voor iets van de lunchkaart, dan betaal je zo'n 28 euro voor een salade. Mon dieu!
Maar een keertje splurgen voor een overheerlijke Ispahan en een kopje echte Ladurée-thee is naar mijn idee echt wel geoorloofd, je krijgt er immers een gelukzalige glimlach voor terug (en dát is natuurlijk onbetaalbaar)…

Tip de la tip: Ladurée aan de Rue Bonaparte heeft nog een apart winkeltje met allemaal Ladurée-parafernalia: van decadente geurkaarsen tot aan notitieboekjes, luxe sleutelhangers in samenwerking met het Japanse Mark's en zelfs kettingen van Yazbukey (squeal!).

Mijn moeder noemt mij 'de wandelende reclamezuil van Ladurée' en ja: het mag inderdaad een wonder heten als u nog niet doodmoe bent geworden van mijn lofzangen omtrent de beroemde patisserie uit Parijs. Maar ondanks dat mij van mijn eerste Parijsje de macarons nog het meest waren bijgebleven (twee jaar lang kon ik teren op de herinnering alleen al), had ik er nooit echt met de derrière neergestreken voor een volledige Ladurée-experience. U moet weten: bij Ladurée kun je bij binnenkomst links in de rij gaan staan voor de counter met heerlijkheden (want geloof me: er is een rij) en rechts om de theesalon te betreden. Tijdens mijn eerste trip naar Parijs was ik zó overdonderd door de aanblik van macarons in het wild – in al hun glorieuze tinten -, het prachtige pand van Ladurée en de totale ambiance dat ik helemaal vergeten was dat je er ook kon gaan zitten (en zo op ingenieuze wijze servetten en suikerzakjes mee kon jatten).

Voor ons tweede Parijsje sloten mon amour en ik een deal: ik zou meegaan naar het-restaurant-waar-hij-altijd-al-eens-had-willen-eten van Claude Colliot, en ik zou hem meesleuren naar Ladur̩e voor thee en een taartje. Uiteindelijk streken we neer bij de vestiging aan de Rue Bonaparte in het 6e arrondissement (trouwens een superleuk stukje Parijs, met allemaal grappige boetiekjes en niet ver bij Shakespeare & Company vandaan); volgens sommigen de mooiste boetiek van Ladur̩e (in ieder geval die met het mooiste uithangbord!). Uiteraard was ik voor de gelegenheid uitgedost met Vivienne Westwood-bandana met macaron-print in het haar (als ik er voor ga, ga ik er ook vol voor Рin alle nerderigheid). De zeer vriendelijke serveerster die ons hielp, dirigeerde ons naar een plekje in de salon: een soort serre die historie en chique oude dames die op zondag komen brunchen uitademde. Ik plofte op een bankje dat gecapitonneerd was met een barokke stof, afgezet met een soort pompoms; vriendlief mocht plaatsnemen in een vreemdsoortige vlinderstoel van leer. Echt zo'n stoel waarop ze in oorlogsfilms die zich afspelen in de tropen op een veranda een sigaret roken, onderwijl vuurvliegjes kijkend. De muren waren versierd met prints van tropische voorstellingen; pauwen, vogels, palmbomen, dat soort werk. Thee en taartjes werden geserveerd op wit servies met een dikke zachtroze, mintgroene of babyblauwe rand, afgezet met een dun gouden randje. Alles paste perfect bij elkaar.

Ik bestelde een Ispahan en vroeg de serveerster hoe je dat uitspreekt – daar was ik namelijk altijd al benieuwd naar. "Ies-pa-hàn", was daarop haar antwoord. "It's the best sold pastry from Ladurée", vertelde ze me. En na een eerste hap begreep ik meteen waarom: een Ispahan is een gebakje bestaande uit een grote macaron met rozensmaak, met daartussen een crème van lychee en verse frambozen. Bovenop een eetbaar rozenblaadje en een niet-eetbaar kartonnen logo van Ladurée (door schade en schande wijzer van geworden). Goddelijk. Mon amour – die niet zo'n zoetekauw is- bestelde een éclair met citroen en basilicum en liet alleen een tevreden gebrom horen. Beide dronken we een huisgemaakte thé glacé; lekker frisse, échte ijsthee.

De dag tevoren had ik trouwens bij de Ladur̩e aan de Rue Royale een r̩ligieuse gekocht: een taartje in de vorm van een kathedraal (vandaar de naam), gemaakt van gestapelde soezen gevuld met een soort room en bekleed met glazuur. Ik koos de smaak 'violette': viooltjes dus. Toen vriendlief en ik onze Ladur̩e-tasjes het hotel binnensmokkelden, riep de garcon - die even buiten stond te paffen Рenthousiast naar ons: "Ahh, pour moi?" onderwijl naar de tasjes grijpend. "Non, non, pour moi!" gilde ik daarop (iets te hard) terug, snel de lift in vluchtend. Gehuld in badjas heb ik mijn religieuse op mijn hotelbed langzaam op zitten eten.

Theedrinken bij Ladurée is absoluut een ervaring die ik je zal aanraden als je net als ik houdt van het hele ritueel van theedrinken en de aanblik van kunstige taartjes. Let wel: Ladurée is aan de prijs. Een klein taartje in de salon kost gemiddeld 9 euro. En ga je voor iets van de lunchkaart, dan betaal je zo'n 28 euro voor een salade. Mon dieu!
Maar een keertje splurgen voor een overheerlijke Ispahan en een kopje echte Ladurée-thee is naar mijn idee echt wel geoorloofd, je krijgt er immers een gelukzalige glimlach voor terug (en dát is natuurlijk onbetaalbaar)…

Tip de la tip: Ladurée aan de Rue Bonaparte heeft nog een apart winkeltje met allemaal Ladurée-parafernalia: van decadente geurkaarsen tot aan notitieboekjes, luxe sleutelhangers in samenwerking met het Japanse Mark's en zelfs kettingen van Yazbukey (squeal!).

Als je me vraagt naar wat ik het allerleukste vond van mijn Parijsje dan zijn dat niet de macarons of de schoenen of de croissants of het bloedmooie hotel (hoewel zeer hoge notering in de top 5), maar een hele oude boekenwinkel in Quartier Latin, gelegen onder de Seine in het 6e arrondissement van Parijs, vlakbij de Notre Dame. In reisgidsen had ik weleens gelezen over Shakespeare and Company, de betreffende boekwinkel, waarin werd gezegd dat 'ie zo oud was (uit 1919), dat beroemde schrijvers als James Joyce en Ernest Hemingway er samenkwamen en dat het zo'n rustiek pandje was waarin de boekwinkel is gehuisvest. Maar pas toen ik er zelf voor stond, voelde ik aan alle vezels in mijn lichaam hoe bijzonder deze plek is.

Shakespeare and Company ligt middenin het drukke Quartier Latin, maar is gevestigd in een soort hofje, waardoor het een fijne kom-op-adem-plek is middenin Parijs. Terwijl ik de ambiance in me op probeerde te nemen, viel mijn oog op de lampjessnoeren die van boom tot boom gingen, kasten gevuld met oude boeken die buiten stonden, een groot bord boven de deur met daarop een quote uit een brief die poëet Ben Jonson schreef aan William Shakespeare: "Thou art alive still while thye booke doth live and we have wits to read and praise to give" en een gemêleerd publiek van echte boekenliefhebbers en een rondwandelende hond die bij de winkel hoorde.

Als je naar binnen treedt in het oude pandje, zie je overal om je heen stapels (Engelstalige) boeken die tot het plafond reiken, oude, beduimelde boeken maar ook nieuwe exemplaren. Allemaal natuurlijk niet gerangschikt op alfabetische volgorde, maar rondslingerend als ware het stuk voor stuk schatten op de bodem van de zee. Toch hoef je er niet uren te turen om een boek te vinden naar je gading: de staffmembers van Shakespeare and Co plaatsen handgeschreven briefjes als wikkel om de boeken waarop ze beschrijven waar het boek over gaat en waarom het – in hun opinie – een must read is (LOVE that!). Over die staff gesproken: die is afkomstig uit de hele wereld. Shakespeare and Co is namelijk van oudsher een plek waar aspirerende auteurs samenkomen en zelfs een slaapplek wordt aangeboden. In ruil voor werk in de winkel krijgen ze gratis onderdak. Hoe bijzonder is dat?

Uiteraard kón ik deze geweldige plek niet verlaten zonder de aanschaf van een boek. Of twee. Of drie. Zo kon ik natuurlijk niet voorbijgaan aan een schattige pocketeditie van Antoine de Saint-Exupery's 'Le Petit Prince' (ik was tenslotte in zijn thuisland), 'Generosity' van Richard Powers, wat me wel wat leek aan de hand van de beschrijving op de kaft en 'The Sweet Life in Paris' van David Lebovitz, die ik sowieso nog graag wilde lezen. Ook nam ik 'The Paris Magazine' mee; het eigen magazine van Shakespeare and Company, waarvan het eerste exemplaar in 1967 het levenslicht zag. Toen ik mijn boeken afrekende zei de lieftallige kassière: "Would you like your books stamped?". Ik wist niet wat ze bedoelde, maar knikte enthousiast ja, waarop ik in elk boek een grote stempel kreeg met het logo van Shakespeare and Co, als bewijs dat ik mijn kostbare schatten daar had gevonden.

Op de luiken van de winkel staat de 'Paris Wall Newspaper' uit 2004, waarop voormalig eigenaar George Whitman zijn verhaal deed. Zijn dochter, Sylvia Whitman, runt de winkel nu.

Het hofje aan de linkeroever van de Seine waar Shakespeare and Company gevestigd is.

Rechts vind je de boekenwinkel met nieuwe titels, oude titels en een bibliotheek waar je kunt gaan zitten lezen…

… het linker pandje is bestemd voor 'rare books': bijzondere titels die je niet meer zo snel tegenkomt.

Mooie teksten op de muren

Overal stapels oude boeken

Boek met wikkel waarop de staff schrijft waar het over gaat

… en zelfs quotes op de oude traptreden

Op de bovenverdieping, tussen de kinderboeken: een groot prikbord waarop mensen briefjes kunnen achterlaten met mooie teksten, verhalen over hun kennismaking met de boekwinkel en zelfs in memoriams.

Ben je in Parijs en houd je van boeken, ga dan zeker naar deze bijzondere bookstore. You won't be disappointed.

Shakespeare and Company

37 Rue Bûcherie, 75005 Paris

Tijdens onze vorige trip naar Parijs verbleven mon amour et moi in een vrij rechttoe rechtaan hotel in het niet zo bruisende 9e arrondissement. Toen we aankwamen in onze kamer schrokken we een beetje. Dat de kamer klein zou zijn, hadden we verwacht (het is immers Parijs), maar hij was heel bedompt, benauwd en keek uit op een liftschacht. Ondertussen kwam er door het raam sigarettenrook binnen van omliggende kamers. Quelle drama! Gelukkig konden we de volgende dag un autre chambre krijgen en werden we toen getrakteerd op een prachtige, riante kamer met Paul Smith-achtige streepjesgordijnen en een heerlijk Frans balkon met Philippe Starck-stoeltjes. Maar je begrijpt dat we voor onze tweede keer Parijs aanvankelijk een beetje huiverig waren om weer in een crappy hotelkamer terecht te komen.

Nu stond er altijd al op mijn wensenlijstje om nog eens te overnachten in Hotel du Petit Moulin; een klein hotel in het 3e arrondissement van Parijs (de Marais), dat huist in het pand van een oude boulangerie uit 1900. Het hotel is ontworpen door couturier Christian Lacroix en telt maar 17 kamers, die allemaal compleet anders zijn ingericht. En Monsieur Lacroix gooit elk jaar kamers in de metamorfose om er weer iets nieuws van te maken. Ik had op het blog van mijn bloggoeroe Gala Darling gelezen dat zij er recent had overnacht en werd toen nóg enthousiaster. Wat bleek? Er waren nog kamers vrij. Het hotel is wat prijziger dan een standaard hotel, maar ik was blij om er wat verjaardagsgeld tegenaan te kunnen gooien en er zeker van te zijn dat ik in een lekker hotel zou kunnen bijkomen van het vele gewandel door de straten van Parijs. Een beetje comfort heb je dan wel nodig!

Het hotel is zó anders dan je gewend bent: normaal tref je een serene witte kamer waar af en toe een schilderijtje in hangt, maar Monsieur Lacroix zag de hotelkamers van Du Petit Moulin als één groot canvas, zo bleek. Wij mochten overnachten in kamer 303, op de derde verdieping. Ik had natuurlijk stiekem al op internet foto's zitten zoeken van kamers en ze leken me bijna allemaal mooi, al bad ik stiekem dat ik niet de kamer zou krijgen met de print van rode bloedvaten boven het bed, want dat leek me niet echt rustgevend. Gelukkig bleek onze chambre helemaal bij ons te passen: met hoogpolig donkerbruin tapijt, metallic bruine muren, een spiegelplafond, een knaloranje bureautje, paarse jaren '60 stoeltjes, een smaragdgroene sprei en boven het bed een waanzinnige print van Lacroix op canvas. We loved it. 

Ik moet je wel bekennen dat we de eerste nacht heel slecht hebben geslapen: het is toch even wennen in een kamer met spiegelplafond en zulke donkere kleuren en bovendien hoorden we die dinsdagnacht tot half twee 's nachts erg veel geluiden vanaf de straat. Toen om half drie ook nog eens onze naaste hotelburen luidruchtig thuiskwamen van een avontuurtje dans la nuit, en in het Frans een uitgebreide conversatie stonden te houden in de lift, deden we helemaal geen oog meer dicht. Maar de overige nachten hebben we geslapen als doornroosjes (misschien waren het de macarons die zwaar op de maag lagen) en genoten van het heerlijke comfortabele bed en de ruime badkamer. De badjassen en slofjes van het hotel, maakten het feest compleet. Très bien, kortom! 

Het allerschattigste uithangbordje van het hotel. J'adore!

Het bed, met een canvas met print van Christian Lacroix erachter en een smaragdgroene sprei.

Details van het canvas

Geweldig: die grote zware goudkleurige sleutels!

Dans le lobby!

Nog meer lobby

En het hotel aan de buitenkant. Je zou er zo aan voorbijlopen, non?

Je vindt Hotel Du Petit Moulin aan de Rue de Poitou in het midden van de Marais (3e arrondissement). Het is een hip en rustiek wijkje, met veel kunstgallerieën en boetiekjes. Om de hoek van het hotel vind je bijvoorbeeld winkels van American Apparel, Lollipops en Manoush en de coole pizzabar Pink Flamingo, waar je een Obama-pizza of een Basquiat-pizza kunt bestellen en die kunt opeten vanuit het Volkswagen-busje dat voor de deur geparkeerd staat. Wij vonden het er vrij rustig, maar ontdekten steeds weer leuke nieuwe straatjes. Bovendien loop je zo naar Centre Pompidou en aangrenzende bruisende straatjes.

P.s. die slofjes van het hotel, met het logo erop; die heb ik dus meegenomen. Mijn redernatie ging als volgt: ze waren verpakt in plastic, ze waren toch gemaakt van goedkoop materiaal en wat gingen ze ermee doen nadat ik ze had gedragen? Ze wassen? I figured non (overigens gold hetzelfde voor kladblokjes, pennen, etc.). Bij thuiskomst gilde iedereen – nadat ik trots mijn slofjes had laten zien – dat je zoiets helemaal niet mee hoort te nemen uit het hotel. Dus nou ja; ik heb je bij deze vooraf gewaarschuwd. Maar zie maar eens sterker van geest te zijn als je zulke kekke hotelslofjes krijgt voorgeschoteld.